Πουκάμισο, ανοιχτό, στο στέρνο
Δυστυχώς για την αισθητική μου είδα όλη την κατάθεση του κ. Γιώργου Ξυλούρη στην εξεταστική επιτροπή της Βουλής για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.
Ήταν και αυτό το ανοιχτό πουκάμισο στο στέρνο του κ. Ξυλούρη που από την αρχή δε μου έκατσε καλά για το τι θα δω στη συνέχεια μέσα στην επιτροπή. Ίσως έφταιγαν οι «κοπές» που είχε απολαύσει ώρες πριν σε γνωστό κρεατοφαγείο του Ψυχικού.
Είχα δει τον Αγοραστό να ασκεί το «δικαίωμα της σιωπής» αλλά από τον λεβέντη τον κρητικό δεν το περίμενα αυτό.
Ευτυχώς που γρήγορα με διέψευσε και βγήκε από μέσα του αυτή η ειρωνεία προς τα μέλη της εξεταστικής που έχουν κάθε δικαίωμα να ρωτάνε αυτό που θέλουν, ακόμα και εάν είναι μπαρούφα, ανοησία ή κάποιο μελλοντικό απόσπασμα για τα προσωπικά τους social media.
Κάτι είχαμε καταλάβει δηλαδή από τα όσα διαβάσαμε στις σελίδες της δικογραφίας για τον ΟΠΕΚΕΠΕ οπότε η a la carte σιωπή ήταν αυτή ακριβώς που περιμέναμε από τον συγκεκριμένο μάρτυρα.
Γιατί η ειρωνεία είναι ένα χαρακτηριστικό των οξυδερκών ανθρώπων και απ' ότι φαίνεται ο κ. Ξυλούρης είναι ένας τέτοιος οξυδερκής παραγωγός που, όποτε το αποφάσιζε, μιλούσε για θέματα που κανένας βουλευτής δεν μπορεί με ασφάλεια να γνωρίζει.
Και βλέποντας τον μάρτυρα και αυτό το πουκάμισο, ανοιχτό, στο στέρνο, σκεφτόμουν πότε τον Μητσοτάκη και πότε τον Καραμανλή. Γιατί και οι δυο σε άσχετες μεταξύ τους στιγμές, έχουν διατυπώσει τις ενστάσεις τους για τον τρόπο με τον οποίο εν τέλει λειτουργεί αυτός ο θεσμός.